Ze względu na to że moje działanie przybrało formę butnej obrony własnych ideałów a tym samym odbieram możliwość zdobywania wiedzy wszystkim którzy chcą ja posiąść co jest zachowaniem nie zgodnym z kodeksem każdego mistrza z pokorą przyjmuje wszystkie negatywne opinie i proszę aby ewentualna negatywna opinia o mojej osobie nie była tożsama z opinią ze sztuką w której się wychowałem i której zasady wyznaje...oraz której powatanie opisuję...dla tych którzy chcą również tą drogą podążać...

Judo początkowo było metodą samoobrony bez używania broni ,wykorzystująca psychologie i ukryte właściwości motoryczne ciała ludzkiego. Wywodzi się ze staro japońskiej sztuki walki na śmierć i życie JU-JITSU którą posługiwali się żołnierze szogunatu. Choć w nowszych czasach Ju-jitsu łączy się z japońskimi tradycjami samurajskimi , jego najstarsze formy powstały w Indiach i sięgają prawdopodobnie X wieku. W następnym okresie rozprzestrzeniły się w Chinach gdzie stosowano ogólniejsze podejście koncepcyjne do sposobu walki , zapożyczone od chińskiego stratega Hwang-Shihkona ”siła tkwi w uleganiu” Japonia stała się ostatnim odbiorcą łańcucha tradycji przydając mu najwięcej znaczenia społecznego i splendoru. W ciągu XVII – XVIII w. formy Ju-jitsu
Zaczęły tworzyć jedną z umiejętności budo , sztuki walki i górowania nad plebsem przez klasę samurajów. Postęp cywilizacyjny i procesy demokratyzacji uczyniły ju-jitsu nieprzydatnym w jego tradycyjnym ujęciu. W 1871 ukaz cesarski zabronił kontynuowania niektórych tradycji samurajskich , w tym publicznego noszenia i posługiwania się białą bronią i w tej sytuacji ju-jitsu jako forma pomocnicza walki na białą broń straciła na znaczeniu. W połowie lat 80.XIXw dr Jigoro Kano wykorzystał elementy ju-jitsu , szczególnie szkół Kito i Tenchin Shin’yo do stworzenia koncepcji judo.
Judo i ju-jitsu rywalizowały przez pewien czas o znaczenie w Japonii. Obok Kodokanu , sławnej szkoły judo powstała szkoła ju-jitsu znana pod nazwą Totsula. Już w 1886 Rada Stołecznej policji w Tokio postanowiła sprawdzić przydatność obu szkół w bezpośredniej akcji: na zorganizowanym turnieju do walki stanęło po piętnastu uczniów ju-jitsu i judo. Z piętnastu pojedynków par trzynaście wygrali uczniowie judo a dwa zakończone zostały remisem. Popularność ju-jitsu zaczęła wówczas gwałtownie maleć.
Judo pochodzi z Japonii. Jego twórcą był JIGORO KANO (1860-1938). Zebrał on i ulepszył chwyty jiu-jitsu nadając im nową formę. Kano usunął z jiu-jitsu elementy mogące zagrozić zdrowiu lub życiu wprowadzając nowe, stworzone przez siebie. Nazwę JUDO można tłumaczyć jako "drogę do zwinności" lub "drogę ustępowania" (JU - zwinnie, ustępować; DO - droga, zasada).
Kładzie silny nacisk na filozofie a zarazem etyczny charakter walki sportowej .
W razie rzeczywistego zagrożenia pozwala na obezwładnienie przeciwnika bez wyrządzania mu większej krzywdy.
Głównym założeniem judo jest ; Maksymalne wykorzystanie siły.
Na jego podstawie prof. Jgoro Kano stworzył grupę zasad które do dziś służą za najlepszy przykład do przedstawienia istoty tego sportu. Oczywiście walka nie polega jedynie na ustępowaniu; w celu jej dogodnego przeprowadzenia stosuje się różnego rodzaju dźwignie itp. sposoby bezpośredniego, otwartego ataku.
Druga zasada judo to maksimum efektu (skuteczności), polegająca na stosowaniu racjonalnych, czyli odpowiednich rzutów i chwytów.
Ogólna Historia Kodokanu podaje jako datę powstania 5 czerwca 1882, lecz historia ta została napisana trzydzieści lat później. Pierwsza Księga Przyrzeczeń datuje się na siedemnasty rok Meji, czyli na rok 1884. Bardziej wiec uczciwe będzie stwierdzenie, że narodziny Kodokan Judo sięgają 1884 roku.
Jigoro Kano tworząc nowy system walki oparł się na następujących technikach: rzutach (nage-waza), które mogły być wykonywane za pomocą rąk (te-waza), nóg (ashi-waza), i bioder (goshi-waza). Rzuty mogły być wykonywane w pozycji stojącej (tashi-waza) oraz z wykonywaniem padu - czyli tzw. rzuty poświęcenia (sutemi-waza); chwytach (katame-waza), które uwzględniały techniki trzymań unieruchamiających w leżeniu na ziemi, zwane osaekomi-waza (dawna nazwa to - torae), a także duszenie obezwładniające (shime-waza) oraz bolesne dźwignie na staw łokciowy (kansetsu-waza).
Judo nie było jeszcze doskonałe, przynajmniej w zakresie teorii. W 1883 roku Kano dzięki Tsunetoshi Ikubo odziedziczył materiały instruktażowe szkoły Kito-ryu, studiował też rękopisy instruktażowe wielu innych szkół, szukając przewodniej zasady całego systemu, systematyzował techniki i doskonalił je od strony przydatności w walce.
Kano dokonał znacznego wysiłku, aby nadać pełną formę swemu nowemu ju-jitsu. W 1884 roku jego wysiłki i w teorii, i w praktyce przyniosły doskonałe efekty. Wtedy Jigoro zmienił nazwę ju-jitsu na judo.
Później podczas konferencji zorganizowanej przez Kano w sierpniu 1889 roku, w nowym dojo w Fujimicho, wyjaśnił po raz pierwszy:
W naszym Kodokanie utworzyliśmy zupełnie nową sztukę, różną od innych starych szkół. Zachowaliśmy tylko kilka podstawowych elementów. Dlatego też nazywamy tę sztukę Kodokan judo, a nie taką czy inną szkołą; każda szkoła (ryu) ma bowiem swój początek. Kodokan judo nie ma żadnego początku, jest czymś unikalnym w świecie. Jeżeli w przyszłości jacyś członkowie Kodokanu zapragną stworzyć nową formę judo, będą musieli nazwać ją Kodokan-ryu, ponieważ będzie się ona wywodzić z Kodokanu
W rzeczywistości nikt nie zna dokładnie początków Kodokanu. Kano początkowo, kiedy rozpoczął ćwiczenie ju-jitsu, nie sądził, że tak bardzo zaangażuje się w tę sztukę walki. Nawet później kiedy powstał Kodokan Judo, nie przypuszczał, że judo stanie się tak popularne nie tylko w Japonii, ale i na świecie.
W swoich pamiętnikach tak wspomina:
”Moja radość była wielka, gdy po raz pierwszy ujrzałem mistrza ju-jitsu, a następnie ucznia i nauczyciela judo”
W piętnastym roku ery Meiji (1882 rok), powstała Księga Życzeń; wszyscy członkowie Instytutu Kano zostali w niej ujęci. Dziesięciu zostało zapisanych w 1882 roku, a ośmiu w następnym -1883 roku.
W 1882 roku rozpoczęto pierwsze ćwiczenia w Kodokanie, ale faktycznie utworzenie Instytutu Kodokan powinno być datowane o dwa lata później - na rok 1884 - gdyż, jak wspominano, od tego roku Kano używa nazwy judo, a nie jak dotychczas ju-jitsu.
W styczniu 1833 roku Jigoro Kano i jego uczniowie przeprowadzili się ze świątyni Eishoji do domu Yoshio Tanaki. Kano musiał się przeprowadzić, gdyż nadal uczył w Gakushuin, a ponadto 10 godzin tygodniowo uczył także w uniwersytecie Kobunkan który znajdował się daleko zarówno od Gakushuin jak i Eishoji. Ponieważ nowe pomieszczenia nie pozwalały na otwarcie dojo, Kano zdecydował się na wykorzystanie w tym celu starej szopy. Natomiast już we wrześniu tego samego roku Jigoro Kano przeniósł się do Kojimachi Ue-Nibancho i ponownie zamieszkał wspólnie ze swoimi uczniami i tam dzięki uprzejmości właściciela niejakiego Kamiyo zbudowano w ogrodzie dojo o dwunastu tatami.
Na początku 1884 roku zatwierdzono Księgę Życzeń i tych którzy byli uczniami Kano od 1882 roku poproszono o złożenie tam podpisu.
Przyrzeczenie brzmiało następująco:
1.Stałem się uczniem judo. Przyrzekam nie zaniechać ćwiczenia bez ważnego powodu.
2.Przyrzekam nie robić nic, co splamiło by honor naszego dojo.
3.Przyrzekam nie ujawniać sekretów dojo bez pozwolenia mistrza
4.Przyrzekam, że nie będę nauczał judo bez pozwolenia mistrza.
5.Przyrzekam przestrzegać przepisów dojo podczas nauki, a później , gdy będę nauczał judo, nigdy nie złamię przepisów.
Każdy podpisał się pędzelkiem umoczonym we własnej krwi. Tego samego dnia Shiro Saigo i Tsunejiro Tomita otrzymali dyplomy na 1 dan. To oni otrzymali pierwsi czarne pasy w Kodokanie.
W dziewiętnastym roku okresu Meiji (1886) Kodokan liczył już dziewięćdziesięciu ośmiu uczniów. Było to promykiem nadziei po pięciu latach uciążliwej pracy. Mimo to nadal powszechnie nie uznawano wartości Kodokanu, w zasadzie zaczął być znany w 1887 roku, a przez dwa następne lata.
Dał się poznać szerszej publiczności , a nawet ludziom , którzy wcześniej nigdy nie mieli doczynienia ze sztukami walki.
Przez cały okres rozwoju judo, uczniowie Kano zostawali wyzywani na pojedynki i walki przez uczniów starych szkół ju-jitsu. Jeden z głośniejszych pojedynków odbył się w roku 1886, kiedy to Kodokan wydelegował czterech uczniów na inaugurację Hachitani Magoruku dojo. Było to pierwsze spotkanie z cyklu spotkań zwanych teraz zawodami czerwono-białych. Podczas tej inauguracji obecnych było wielu ludzi doskonale znających ju-jitsu.
Demonstrowano kata, a Tsunejiro Tomita ćwiczył z synem mistrza dojo Mmoru Hachitani. Ludziom podobała się demonstracja technik judo. Wtedy to wyzwał do walki Tomitę niejaki Hansuke Nakamura najsilniejszy mistrz ju-jitsu wśród policjantów z Komendy Głównej Policji w Tokio. Walkę wygrał Nakamura, budząc tym podziw i zdziwienie wśród ćwiczących ju-jitsu, a także sensację wśród policjantów. Tomita wspominając tę walkę mówił:
Wtedy miałem dwadzieścia dwa lata i stopień 3 dan. Uważałem, że Nakamura za bardzo polegał na swojej sile, dlatego mogłem ją wykorzystać na swoją korzyść.
W 1888 roku powstała w Etajima Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej, rozpoczęto również nauczanie w niej judo. Była to pierwsza po Kodokanie instytucja gdzie propagowano judo. Prawdą jest, że kolegium Gakushuin już miało klub judo, ale w roku 1886 z nieznanych powodów przerwano tam treningi. Tak więc należy stwierdzić, że Oficerska Szkoła Marynarki Wojennej jako pierwsza przyjęła i włączyła judo do swojego programu. Nauczycielami w tej szkole zostali Yoshiaki Yamashita oraz Hoken Iwaki.
W szóstym rozdziale Historii japońskiego judo zatytułowanym Anegdoty o judo można znaleźć następujący epizod pochodzący z tamtego czasu:
Pewnego dnia, gdy Yamashita był nauczycielem judo w Etajima, poszedł z kapitanem Yoshiro do świątyni w Hiroshimie, gdzie odbywały się ceremonie ku czci zmarłych. Zorganizowano tam też turniej ju-jitsu ku czci bogów. Każdy mógł w nim uczestniczyć. Yamashita dla własnej satysfakcji oraz ulegając namowie swojego przyjaciela, również wziął udział w tym turnieju. Pokonał po kolei wszystkich, którzy walczyli przed nim, zdobył cały stos nagród. Ludzie ju-jitsu z Hiroshimy nie mogli uwierzyć własnym oczom, a kiedy się dowiedzieli, kim jest, zaczeli podziwiać techniczną doskonałość Kodokan judo.
Dyrektor Szkoły Oficerskiej Marynarki Wojennej, pan Shinanojo Arichi został pierwszym z poza Kodokanu, któremu przekazano istotę i zasady judo.
W tym mniej więcej czasie Jigoro Kano wysłał do Yamashity, a później do Iwasaki w Etajima list, dając im ostatnią radę:
Ci, którzy nauczają daleko od Kodokanu, zawsze muszą przestrzegać zasad dzięki którym stali się mistrzami judo.
Nazwa ju-jitsu została zamieniona na judo. Judo miało wiele stron, które należało ulepszyć. Stronę techniczną doprowadzono do perfekcji do roku 1887. Strona filozoficzna rozwija się i doskonali znacznie wolniej. Obecne teorie przyjęto w związku z utworzeniem Towarzystwa Kulturalnego Kodokan w 1922 roku. Można więc uznać, że rok 1922 kończy prace związane z filozofią judo.
Podsumowując, prawdziwy rozwój Kodokanu datuje się od 1885 roku, 3 października 1887 roku sekcję Kodokanu utworzono w Nirayama, a drugą w Szkole Marynarki Wojennej 1 września 1888 roku, przy czym ta druga zawiesiła swą działalność pod koniec 1890 roku. 17 września 1889 roku powstała również sekcja w dzielnicy Kojimachi, w Tokio, ale na bardzo krótko. Ponownie wznowiono jej działalność w 1891 roku. 21 października 1889 roku powstała sekcja Kodokan w Kioto. Następną utworzono w Kumamoto w 1892 roku, 20 września. Od tego czasu w całej Japonii powstało wiele sekcji judo.
W 1899 roku - Kano, będąc przewodniczącym Komitetu Butotukai, ustalił przepisy sędziowskie sportowej walki judo, które ogłosił jako obowiązujące także w Kodokanie.
W 1907 roku opracowuje następne formy walki (techniki): Kime-no-kata (formy samoobrony), Nage-no-kata (formy rzutów) i Katame-no-kata (formy chwytów: trzymań, duszeń, dźwigni). Wymienione kata (formy) tworzy Jigoro Kano w Butotukai. W 1909 roku przekształca Kodokan z prywatnej instytucji w stowarzyszenie i w tymże roku zostaje pierwszym japońskim członkiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. W 1911 roku tworzy ośrodek kształcenia nauczycieli (profesorów) judo w Kodokanie, w lipcu tego samego roku zostaje pierwszym prezydentem Federacji Sportu Japonii. Stanowisko to piastuje przez kolejnych dziesięć lat (zrezygnował z niego w 1921 roku, by następnie zostać honorowym prezydentem tej federacji).
W latach 1912-1913 przebywa w Europie i Ameryce, gdzie studiuje i zarazem naucza swojej sztuki walki. Po powrocie do Japonii zakłada w 1915 roku miesięcznik Kodokanu, który obecnie nosi nazwę Judo Kodokan.
W latach 1920-1930 przebywa on wielokrotnie w Europie, gdzie działa głównie na forum Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Jigoro Kano w dość krótkim czasie zdobył duży autorytet w kraju i za granicą, a jego judo zostało uznane jako udoskonalona wersja ju-jitsu.
Pierwszy epizodycznie istniejący klub judo istniejący poza Japonią powstał w Wielkiej Brytanii w 1895r. Pierwszy trwalej istniejący, Budokai , tamże w 1918r. We Francji i w Niemczech pierwsze organizacje powstały w latach dwudziestych.
W 1948 roku utworzono Europejską Federacją (Unię) Judo, natomiast w roku 1953 Światową Federację Judo, której pierwszym prezydentem został syn prof. Kano - doktor Risei Kano.
Walka określana jest wg terminologii japońskiej jako szjai (ang.shiai). Dopuszczalny czas walki wynosił niegdyś od 3-20min. Obecnie jest uzależniony od wieku zawodników i dla seniorów wynosi 5min. dla mężczyzn i 4mim. dla kobiet rzeczywistego czasu walki.
Celem walki jest zwycięstwo które można uzyskać na kilka sposobów. Pierwszy najwyżej ceniony następuje przez ippon tj. obalenie przeciwnika ( nie tracąc przy tym kontroli nad własną równowagą ) na więcej niż 50% pleców, rzucenie dwukrotnie przeciwnika na mniej niż 50% pleców z których każde zostało ocenione na wazari. Podczas walki w parterze ippon przyznawany jest za: przytrzymanie leżącego na macie partnera przez 25s oraz przez założenie skutecznego duszenia lub dźwigni które zmuszają do bezpośredniego poddania się. Mniej skuteczne rzuty powodujące upadek na bok oraz na biodro oceniane są odpowiednio na: yuko i koka.
Technika walki składa się z rzutów-nagewaza ,których istotą jest pozbawienie przeciwnika równowagi i rzucenie go na matę za pomocą rąk czyli rzutów ręcznych , nóg – rzutów nożnych , podstawieniu bioder – rzuty biodrowe
albo przez umiejętne położenie się powodujące upadek partnera- rzuty
poświęcenia , oraz chwytów-katamewaza czyli : trzymania ,duszenia i dźwignie.
Niedozwolone są uderzenia ręką i kopanie nogami. Za niedozwolone sposoby walki, pozorowanie walki , powodowanie zagrożenia bezpieczeństwa walki (szczególnie mogące powodować uszkodzenie kręgosłupa lub karku) , a także za jej unikanie sędzia udzela stopniowych kar. Najniższą jest zwrucenie uwagi
-shido , następnie ostrzeżenie – chuj , napomnienie –keikoku . Najwyższą jest dyskwalifikacja – hansokumake, co oznacza koniec walki. Każda z kar udzielonych popełniającemu przewinienie oznacza nagrodę dla jego przeciwnika w postaci uznania odpowiedniego poziomu ataku.
Zawodnik wygrywający określany jest jako tori , przegrywający jako uke.
Walkę przowadzi sędzia głowny i dwaj boczni siedzący po przeciw ległych
rogach maty , dwaj sędziowie czasu i protokolant.
Jeżeli walka zakończy się remisem , zawodnicy od razu rozpoczynają drugą walkę do zdobycia pierwszego punktu przez któregoś z nich .
Zawodnicy ubrani są w specjalne kimona o nazwie –judogi (białe i niebieskie na wzór zapasów, by ułatwić odbiór walki.)na które składają się: szerokie spodnie i pleciona bluza z zachodzącymi połami obwiązana pasem.
Walka odbywa się na specjalnej macie (tatami) o obszarze 16x16 m ale dozwolona jest tylko w obrębie jej centrum o wymiarach 10x10 m. W 1972 roku wydzielono z tego obszaru pas o szerokości 1m oznaczony kolorem czerwonym i nazwany – strefą zagrożenia środek maty 9x9 m , gdzie toczy się walka nazwany został – strefą bezpieczną.
W najstarszej japońskiej formie judo obowiązywały złożone zasady pozdrawiania przeciwnika, publiczności i bogów. Nawet podczas treningów
Gdy judoka wchodzi do sali ćwiczeń klęka na macie kłaniając się nauczycielowi
Symbolowi organizacji ( na zawodach fladze) , a także zależnie od wyznania posągowi Buddy lub ołtarzykowi Shinto. Po zakończeniu ćwiczeń lub walki zawodnik wykonywał tę sama serię ukłonów w odwróconej kolejności.
W ówczesnym judo etykieta ta została znacznie uproszczona ale mimo to
Jest ciągle praktykowana.
Pierwsze mistrzostwa świata w judo rozgrywane są od 1956roku. Do programu olimpijskiego judo usiłował wprowadzić bezskutecznie jeszcze sam Jigoro kano a następnie jego sun Risei Kano ale udało się to japończykom dopiero na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 1964 r.
Początkowo w czterech wagach męskich i stopniowo powiększano ich ilość.
Na olimpiadzie w 1972 i 1976 w 6 kategoriach wagowych, w Moskwie w 1980 i los Angeles w 8 kat. wagowych od IO w seulu w siedmiu aktualnych.
Na olimpiadzie w Seulu jako dyscyplinę pokazową rozegrano turniej kobiet a od igrzysk w Barcelonie 1992 turniej kobiet został wpisany na stałe w program igrzysk.
Na początku rozwoju dyscypliny nie zaprzeczalnie panowali japończycy zdobywając nie jednokrotnie wszystkie złote i srebrne medale na największych imprezach międzynarodowych. Pierwszym Europejczykiem który przełamał potęgę japończyków był holender A.Geesing zdobywając złoty medal na Mś. 1961 oraz złoty medal olimpijski 1964 w Tokio.
Polska pierwszy medal na olimpiadzie zawdzięcza Antoniemu Zajkowskiemu który zdobył srebrny medal na igrzyskach w Monachium 1972r.
Judo Uprawiane jest też przez niepełnosprawnych. Zawody odbywają się według regulaminu światowej federacji judo ale uwzględniają różne typy kalectwa. Zawody prowadzone są na matach umożliwiających rozpoznawanie granic przez niewidomych itp. W Seulu w 1988 judo niepełnosprawnych weszło na stałe w skład dyscyplin Paraolimpijskich.
Pierwsza oficjalna sekcja judo (propagująca i rozwijająca wówczas głównie ju-jitsu i samoobronę) w Polsce powstała w 1949 roku w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Bardzo często przedmiot samoobrona - ju-jitsu określane było wówczas jako judo, gdyż w tym czasie zaczęła przenikać do polski nowa forma walki opracowana przez Jigoro Kano , pierwszym wykładowcą był Czesław Borejsza. Sekcja ta najpierw działała w ramach Działu Atletyki i Samoobrony AWF, a następnie została przejęta przez AZS-AWF. Sekcja ta zainicjowała organizację pierwszych imprez, publicznych pokazów, propagujących sztukę samoobrony. W 1950 roku odbył się w warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego tzw. pierwszy krok judowy, podczas którego prezentowane były różne techniki obronne i kontratakujące ju-jitsu. Formami propagandy samoobrony - ju-jitsu w tym czasie w warszawskiej AWF były także tzw. obrazy judowe, polegające na demonstrowaniu specjalnie przygotowanych uprzednio technik ju-jitsu, samoobrony i judo. Wszystkie te pokazy i obrazy były zazwyczaj dość atrakcyjne i jako pewnego rodzaju novum przyciągały wielu obserwatorów, entuzjastów sztuki walki rodem z Japonii. W 1951 roku - bezpośrednio po ukończeniu studiów w warszawskiej Akademii WF - do pracy na odcinku samoobrony, ju-jitsu i judo w tej uczelni przystąpił mgr Tadeusz Kochanowski, wielki entuzjasta, gorliwy propagator ju-jitsu i judo, wychowawca wielu instruktorów i trenerów w tej specjalności.
Ważny dla dalszego rozwoju w Polsce japońskich sztuk walk wręcz, a zwłaszcza judo był przyjazd z Francji na studia do warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego Adama Nidzgórskiego, którego osobiste umiejętności i znajomość zasad techniki judo przyczyniły się do skierowania judo na tory walki sportowej, z ograniczeniem technik ju-jitsu.
W 1954 roku przy sekcji podnoszenia ciężarów Głównego Komitetu Kultury Fizycznej utworzono podsekcję judo, którą w dwa lata później przekształcono w samodzielną sekcję judo GKKF.
Stopniowo judo zyskiwało popularność w całym kraju. W latach sześćdziesiątych powstały dalsze sekcje przy klubach sportowych: m.in. "Jagiellonia" w Białymstoku, "Polonia" w Bydgoszczy, "Czarni" w Bytomiu, "Flota" w Gdyni. AZS w Gliwicach, Gdańsku i Poznaniu. Początkowo polskich zawodników trenowali Czesi. M.in.: LEBEDA (5DAN), Piszin (2DAN), Synek (3DAN) oraz Picard, wiceprezes Europejskiej Unii Judo.
Później odwiedzili Polskę szkoleniowcy z NRD: Wolf (5DAN) i Jahn (2DAN), którzy przyjęli pierwszy w Polsce egzamin na pierwszy DAN.
Przed Mistrzostwami Europy w Genewie przybył do Polski pierwszy trener z ojczyzny judo: WATANABE. W marcu 1963r. prowadził zajęcia z polskimi zawodnikami i trenerami w ówczesnvm TWF w Gdańsku. Efektem pomocy szkoleniowej japońskiego trenera był pierwszy w historii polskiego judo medal na międzynarodowym tatami. Wywalczył go na Mistrzostwach Europy w 1963 r. w Genewie Jan OKRÓJ, zdobywając dla Polski brąz. Dwa lata później. kolejny brązowy medal zdobył na Mistrzostwach Europy w Madrycie Kazimierz JAREMCZAK. Ten pionierski okres w historii naszej dyscypliny charakteryzował się bardzo wysokim poziomem w wadze lekkiej. Czesław KUR zdobywa w tym czasie dwukrotnie brązowy medal, a Czesław ŁAKSA - pierwszy srebrny - na mistrzostwach Europy . Powstała już wtedy w kraju swoista moda na judo choć klubów nie było jeszcze wiele. W zawodach startowali coraz liczniejsi, uzdolnieni zawodnicy związani dotychczas z innymi dyscyplinami. W pierwszych Mistrzostwach Polski w judo brali udział m.in. zapaśnicy w stylu wolnym i zawodnicy akrobatyki sportowej . Ten znaczący okres w rozwoju polskiego judo nazwano "skokiem Tomity". Ale równorzędną rolę odegrało w nim dwóch trenerów: Japończyk Hiromi TOMITA (5DAN) pracujący z polskimi zawodnikami przez lata oraz wieloletni trener kadry narodowej Waldemar SIKORSKI. Potrafił on połączyć swe doświadczenie zawodnicze z gimnastyki sportowej z metodami szkoleniowymi i znakomitą techniką Tomity.
Ta polsko-japońska unia zaowocowała wkrótce sukcesami naszych zawodników i stała się rodzajem bazy szkoleniowej kolejnych zdobywców sportowych trofeów. Pierwszy srebrny medal olimpijski (Monachium '72) zdobył dla Polski Antoni ZAJKOWSKI.
W 1956 roku Polska stała się członkiem Europejskiej Unii Judo.
W 1957 roku powstaje Polski Związek Judo, którego pierwszym prezesem zostaje wybrany Tadeusz Kochanowski. Drugim z kolei prezesem tego związku przez wiele lat był mgr Bogusław Skut ( kolejni to Edward Paliński , Bobdan Kropornicki , Marian Figura , Waldemar Sikorski , Marek Pintara , Kazimierz Jaremczak , Józef Wiśniewski )
Tymczasem powstawały nowe sekcje judo: AZS Kraków, TWF "Zryw" Gdańsk, a następnie AZS Wrocław, "Wisła" Kraków i inne. W 1957 r. w Gdyni odbyło się pierwsze spotkanie międzynarodowe z zespolem NRD.
W polskiej reprezentacji wystąpili m.in. Ryszard ZIENIAWA i Kazimierz JAREMCZAK. Zwyciężyli Niemcy 11:1.
W pierwszych latach działalności Polskiego związku Judo - ju-jitsu jako samoobrona i sztuka walki wręcz - rozwijało się w zgodnej jedności ze sportową formą judo. Ju-jitsu w owym czasie stanowiło niezbędne uzupełnienie czysto sportowych technik judo. Wielu instruktorów i trenerów judo , uwzględniając duże zainteresowanie skutecznymi formami samoobrony, w ramach treningu judo nauczało ju-jitsu, co zapewniało dużą frekwencję na treningach judo.
W tym czasie jeden z punktów statutu Polskiego Związku Judo stanowił, że związek ten obejmuje swą działalnością pokrewne japońskie sztuki walki, a w tym także ju-jitsu, będące matką judo. Jednakże ze względu na politykę szkoleniowo-sportową tego związku, zmierzającą do skoncentrowania wysiłków w celu uzyskiwania coraz wyższego poziomu sportowego w sporcie judo - uchwałą podjętą na kongresie PZ Judo w dniu 31 października 1973 roku - wymienione sformułowanie w statucie związku zostaje skreślone. W ten sposób judo zaczęło rozwijać się osobno, stając się dyscypliną sportową, a nie sztuką walki. W 1993 r powstaje polski związek Ju-Jitsu.
Pierwszy srebrny medal olimpijski (Monachium '72) zdobył dla Polski Antoni ZAJKOWSKI.
Na Olimpiadzie w Montrealu w 1976 roku Marian TAŁAJ zdobył brązowy medal a Marian STANDOWICZ zajął V miejsce.
Na igrzyskach w 1980 roku w Moskwie brązowy medal wywalczył Janusz PAWŁOWSKI. Z mistrzostw świata i Europy wracali z laurami: Antoni ZAJKOWSKI, Antoni REJTER, Marian TAŁAJ, Edward ALKŚNIN, Zbigniew BIELAWSKI, Adam ADAMCZYK, Janusz PAWŁOWSKI. To nazwiska po1skich judoków, które zapisały się w kronikach światowego i europejskiego judo. Następne pokolenie znakomitych sportowców przejęło dorobek swych. poprzedników i dopisało do niego nowe. chlubne karty. Filarem, wykreowanej już polskiej szkoły judo stał się legendarny dziś Ryszard ZIENIAWA, ówczesny trener kadry narodowej. zwany powszechnie Mistrzem.
Podopieczni Zieniawy zdobyli ponad 30 medali na igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata i Europy. Historyczną listę polskich medalistów tego okresu otwierają: dwukrotny mistrz olimpijski Waldemar LEGIEŃ i srebrny medalista igrzysk Janusz PAWŁOWSKI. A figurują na niej tacy zawodnicy jak: Wojciech Reszko, Wiesław Błach, Rafał Kubacki, Andrzej Dziemianiuk, Andrzej Sądej, Krzysztof Kamiński, Andrzej Basik i Jerzy Kolanowski Do głosu doszły również panie. Ich osiągnięcia są tym bardziej godne podkreślenia, że judo kobiece musiało przecierać całkiem nowe szlaki. Gdy w latach siedemdziesiątych na szeroką skalę zaczęto tworzyć i umacniać tę dyscyplinę wśród pań, zespół reprezentacji kobiecej powierzono pieczy Jacka SKUBISA.
Pierwszy "żeński", brązowy medal na mistrzostwach świata zdobyła Joanna MAJDAN (Wiedeń '84), następne Maria GONTOWICZ-SZAŁAS (Mastricht ' 86) i Bogusława OLECHNOWICZ (Essen ' 87).
Także w mistrzostwach Europy w 1985 roku, Polki doskonale wystartowały; zdobywając jeden złoty i trzy brązowe medale!
Nieco później, młodą historię dorobku kobiecego judo zwieńczyła sukcesem Beata MAKSYMOW, zdobywając w Hamilton tytuł Mistrzyni Świata.
Praca zawodniczek i zawodników, trenerów i działaczy przyniosła plon w postaci dynamicznego rozwoju judo w Polsce i całej listy pięknych osiągnięć sportowych.
Po zdobyciu przez Beatę MAKSYMOW i Rafała KUBACKIEGO tytułów Mistrzów Świata w 1993 roku. jeszcze wielokrotnie słuchaliśmy ze wzruszeniem dźwięków "Mazurka Dąbrowskiego" podczas ceremonii wręczania medali i sportowych tytułów. W 1994 roku na Mistrzostwach Europy w Gdańsku Polacy zdobyli aż 6 medali!
Do grona zwycięzców i medalistów należeli: Paweł NASTULA, Rafał KUBACKI, Beata MAKSYMOW, Jarosław LEWAK, Larysa Ewa KRAUZE.
Kolejne trofea to medale Mistrzostw Świata w 1995 roku Pawła NASTULI, Anety SZCZEPAŃSKIEJ i Małgorzaty ROSZKOWSKIEJ. Pamiętną kartę historii polskiego judo uświetniły dwa olimpijskie medale z igrzysk w Atlancie: złoto Pawła NASTULI i srebro ANETY SZCZEPAŃSKIEJ. Nasz kraj morze poszczycić się poziomem młodszych adeptów. Polska Kadra Narodowa Juniorów wywalczyła również wiele medali na MŚ i ME.
Podczas czterdziestu lat istnienia judo w Polsce , polscy zawodnicy i zawodniczki zdobyli 120 medali na mistrzowskich imprezach najwyższej rangi w tym : 8 na Igrzyskach Olimpijskich , 23 na Mistrzostwach świata i 89 na Mistrzostwach europy.

( taki krutki pościk aż się spociłem...)

PROGRAM

szkolenia i współzawodnictwa
sportowego młodzieży uzdolnionej
w 2006 roku

Założenia organizacyjne i finansowe
realizowane przez
Departament Sportu Młodzieżowego

Zatwierdzam:

Dyrektor Departamentu Minister Sportu
Sportu Młodzieżowego

Warszawa - grudzień 2005 r.
ZAŁOŻENIA OGÓLNE PROGRAMU

Szkolenie sportowe młodzieży uzdolnionej sportowo stanowi pierwszy etap na drodze dochodzenia do mistrzostwa sportowego.
Realizowane od wielu lat założenia organizacji polskiego sportu młodzieżowego
w PROGRAMIE SZKOLENIA I WSPÓŁZAWODNICTWA MŁODZIEŻY UZDOLNIONEJ SPORTOWO, pozytywnie skutkują wynikami na arenach Europy i świata, gdzie od kilku lat nasi reprezentanci utrzymują się w czołówce. W związku z często pojawiającymi się trudnościami w zapewnieniu sprawnej działalności podstawowych jednostek organizacyjnych w sporcie, jakimi są kluby sportowe, SYSTEM SPORTU MŁODZIEŻOWEGO, obejmujący powyższy program, jest jedyną szansą rozwoju dla młodzieży uzdolnionej sportowo.

W roku 2006 program szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo będzie kontynuowany,
z wprowadzeniem modyfikacji polegających na:
· doskonaleniu systemu naboru do szkolenia, który powinien preferować najbardziej perspektywicznych i uzdolnionych zawodników, charakteryzujących się wysokim poziomem przygotowania ogólnego;
rozszerzeniu szkolenia sportowego o kolejne ośrodki szkolenia sportowego młodzieży.
Tak jak dotychczas, program będzie dofinansowany i nadzorowany przez Ministerstwo Sportu (MSport.), a nad jego realizacją czuwać będą, polskie związki sportowe (dalej zwane pzs), wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe (dalej zwane wiss) oraz Krajowe Zrzeszenie LZS.

Podstawowymi zadaniami programu będzie szkolenie:
kadr wojewódzkich juniorów młodszych i juniorów (KWJ);
kadr wojewódzkich młodzików (KWM);
zawodników zgrupowanych w publicznych szkołach mistrzostwa sportowego (sms), w tym
w szkołach interdyscyplinarnych;
zawodników zgrupowanych w niepublicznych szkołach mistrzostwa sportowego (nsms);
zawodników powołanych przez polskie związki sportowe do ośrodków szkolenia sportowego młodzieży (ossm);
zawodników wskazanych przez Krajowe Zrzeszenie LZS do szkolenia w ośrodkach szkolenia sportowego młodzieży LZS;
a także:
kontynuacja zadania TRENER.

Podsumowaniem efektów szkolenia w ramach Systemu Sportu Młodzieżowego będą następujące imprezy:
Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików (MMM);
Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży (OOM) – Mistrzostwa Polski Juniorów Młodszych (MPJmł);
Mistrzostwa Polski Juniorów (MPJ);
Młodzieżowe Mistrzostwa Polski (MMP).

Za właściwą realizację zadań zleconych odpowiadają (zgodnie z przepisami dot. finansów publicznych) – kierownik jednostki oraz główny księgowy. Za realizację zadań szkoleniowych przez poszczególnych zleceniobiorców bezpośrednio odpowiadają (odpowiednio): kierownicy wyszkolenia sportowego ds. młodzieży w pzs, kierownicy wyszkolenia sportowego wiss lub kierownik wyszkolenia sportowego ds. młodzieży w KZ LZS, kierujący powołanymi w tych jednostkach zespołami metodyczno-szkoleniowymi.
Przy realizacji Programu szkolenia i współzawodnictwa młodzieży uzdolnionej sportowo Ministerstwo Sportu współpracuje z Polską Federacją Sportu Młodzieżowego w zakresie ujętym
w Porozumieniu z dnia 20 lipca 2004 w sprawie realizacji Programu szkolenia i współzawodnictwa sportowego młodzieży na lata 2004 – 2006 oraz w Głównych zasadach organizacji Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży (PFSM, dnia 30 czerwca 2004 r.).

1. SZKOLENIE MŁODZIEŻY UZDOLNIONEJ SPORTOWO

Rok 2006 poświęcony będzie na dalszą modyfikację programu szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo. Dobór do szkolenia będzie się odbywał na podstawie wyników przeprowadzonego testu sprawności ogólnej /TEST MIĘDZYNARODOWY/ oraz testów sprawności specjalnej, specyficznej dla każdej z dyscyplin sportu. Szkolenie winno dotyczyć zawodników:
posiadających licencje właściwych polskich związków sportowych /dot. zawodników w kategorii juniora młodszego, juniora i młodzieżowca/ – zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.
o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. nr 155, poz. 1298);
zaakceptowanych przez właściwe pzs na listach KWJ, sms, nsms, ossm i ossm KZ LZS
lub zaakceptowanych przez wiss na listach KWM.
Limity zawodników objętych szkoleniem wojewódzkim w kategorii juniora młodszego i juniora w poszczególnych dyscyplinach sportu, określono na podstawie:
zasięgu dyscypliny i jej popularności;
udziału dyscypliny w programie Igrzysk Olimpijskich;
liczby zawodników potrzebnych do reprezentacji kraju;
wyników dyscypliny na Igrzyskach Olimpijskich oraz mistrzostwach świata i Europy.

.
1.1. Nabór do szkolenia młodzieży uzdolnionej w poszczególnych formach, zarówno
dla zawodników kategorii młodzika, jak i juniora, realizowany winien być raz w roku. Obowiązkowym elementem przy dokonywaniu naboru powinny być wyniki TESTU MIĘDZYNARODOWEGO oraz sprawdzianu specjalistycznego w dyscyplinie, opracowanego przez właściwy pzs. Polskie związki sportowe, które jeszcze nie przedstawiły testów specjalistycznych mają obowiązek dostarczenia ich do MSport. do końca lutego 2006 r.
Podstawowe działania w roku 2006 nakierowane będą na ustalenie optymalnych kryteriów naboru zawodników i weryfikacji składów kadr objętych programem szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo.
O zakwalifikowanie zawodników do właściwej kadry wojewódzkiej wnioskuje (do wiss) trener koordynator dyscypliny sportu na podstawie: wyników sportowych, wyników testów sprawności ogólnej i specjalnej, badań lekarskich oraz prognozy rozwoju sportowego zawodnika.
Zmiany w kadrach wojewódzkich przeprowadzane są (głównie) raz w roku, w terminie zależnym
od specyfiki funkcjonowania dyscypliny sportu.

Wszystkie jednostki realizujące program dofinansowywany ze środków Ministerstwa Sportu: wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe, publiczne i niepubliczne szkoły mistrzostwa sportowego oraz ośrodki szkolenia sportowego młodzieży pzs i LZS przeprowadzają sprawdziany sprawności ogólnej – TEST MIĘDZYNARODOWY (MTSF).

Terminy przeprowadzania TESTU (nie później niż do końca września 2006 r.) winny być wyraźnie zaznaczone w dokumentacji szkoleniowej każdej jednostki prowadzącej szkolenie.

Po przeprowadzeniu MTSF kierownik wyszkolenia sportowego (wiss, pzs lub KZ LZS) sporządza analizę wyników i przesyła całość (w formie papierowej i elektronicznej),
tj. wyniki testu wszystkich zawodników, wraz z propozycją norm kwalifikujących zawodników
do ubiegania się o dofinansowanie do kosztów procesu szkolenia na kolejny rok w danej kategorii wiekowej – w terminie 30 dni od przeprowadzenia testu – do właściwego pzs oraz do Ministerstwa Sportu – zbiorczo wszystkie dyscypliny do końca października.
Instrukcję do przeprowadzania TESTU oraz tabele punktowe udostępnia Polska Federacja Sportu Młodzieżowego oraz poszczególne wiss. W przypadku zawodników młodszych (np 6-letnich) należy przyjąć wiek 7 lat, podobnie dla zawodników 20-letnich
i starszych – należy przyjąć wiek 19 lat. Członków kadr wojewódzkich obowiązuje również przeprowadzenie testu specjalistycznego obowiązującego w danej dyscyplinie, wskazanego przez właściwy pzs.

APELUJEMY O SUMIENNE PRZEPROWADZENIE SPRAWDZIANÓW I RZETELNE SPORZĄDZENIE WYNIKÓW.

1.2. Organizacja szkolenia kadr wojewódzkich juniorów (KWJ)

Szkoleniem będą objęci zawodnicy w kategoriach juniora i juniora młodszego, a za zgodą właściwego polskiego związku sportowego również zawodnicy o jeden rok młodsi /wybitnie uzdolnieni/ i o jeden rok starsi – pod warunkiem zdobycia medalu MPJ w ostatnim roku startów i nie zakwalifikowaniu przez pzs do szkolenia w kadrze młodzieżowej Polski.
Procesem szkoleniowym obejmie się najbardziej uzdolnioną sportowo młodzież w określonych przez MSport. dyscyplinach sportu. Głównym celem tej formy szkolenia będzie wyselekcjonowanie
i przygotowanie najbardziej wybijających się zawodników do dalszego szkolenia w kadrach narodowych juniorów polskich związków sportowych. O proporcjach liczbowych zawodników
z poszczególnych kategorii wiekowych uczestniczących w szkoleniu oraz limitach zawodników rezerwowych decyduje kierownik wyszkolenia sportowego wiss, na podstawie wniosku trenera koordynatora, po uzyskaniu zgody kierownika wyszkolenia sportowego ds. młodzieży właściwego pzs.
Dofinansowaniem ze środków MSport. w dyscyplinach indywidualnych objętych będzie
ok. 5 310 zawodników. W grach zespołowych (baseball, hokej na lodzie, hokej na trawie, koszykówka, piłka nożna K, piłka siatkowa, piłka plażowa, piłka ręczna i rugby) planuje się dofinansować szkolenie ok. 1 458 zawodników. Łącznie daje to liczbę ok. 6 768 zawodniczek
i zawodników KWJ, których proces szkoleniowy będzie dofinansowywany przez MSport.
Podział liczbowy miejsc na szkolenie KWJ w podstawowych dyscyplinach indywidualnych został dokonany na podstawie wyników sportowych współzawodnictwa sportowego dzieci
i młodzieży osiągniętych przez województwa w roku 2005 w dwóch kategoriach wiekowych: juniora
i juniora młodszego. W grach zespołowych podziału całej puli miejsc na poszczególne województwa dokonały polskie związki sportowe. W dyscyplinach indywidualnych, w przypadku pzs prowadzących szkolenie w formie sms lub ossm, pzs podzieliły do 20% przyznanego dla dyscypliny limitu miejsc.
W przypadku pzs nie korzystających z tej formy szkolenia /sms, ossm/ pzs podzieliły do 10% limitu miejsc na dyscyplinę. Limit miejsc dodatkowych /1 100 / na poszczególne województwa rozdzielono
w oparciu o wyniki współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży osiągnięte przez województwa
w roku 2005 w czterech kategoriach wiekowych: młodzieżowca, juniora, juniora młodszego
i młodzika
Realizatorami tego zadania będą wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe (wiss).

1.3. Organizacja szkolenia kadr wojewódzkich młodzików (KWM)

Dotychczasowa praktyka potwierdziła, że szkolenie kadr wojewódzkich młodzików (KWM) jest celowe i przyczynia się do podniesienia poziomu sprawności ogólnej młodych sportowców, koordynacji ruchowej i doskonalenia podstaw techniki. W pewnym zakresie kompensuje również braki wynikające z niedoborów wychowania fizycznego w szkole i monotonii treningu klubowego. Zawodnicy tej kategorii wiekowej winni realizować programy szkolenia wszechstronnego.
Kontynuowane będzie szkolenie młodzików (w rocznikach uzależnionych od dyscypliny sportu), w podobnych formach organizacyjnych jak w KWJ, ale z odmiennymi założeniami programowymi. Liczba młodzików objętych dofinansowaniem do procesu szkolenia wynosić będzie
15 000 (podział na województwa dokonany został na podstawie danych GUS dotyczących populacji dzieci w wieku 11-15 lat), natomiast podziału przyznanego limitu na dyscypliny dokonują zarządy wojewódzkich interdyscyplinarnych stowarzyszeń sportowych, na wniosek pionów szkolenia
lub kierowników wyszkolenia.
Realizatorami tego zadania będą również wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe (wiss).

1.4. Organizacja całorocznego szkolenia w publicznych szkołach mistrzostwa sportowego (sms)

Ministerstwo Sportu dofinansuje szkolenie sportowe zawodników posiadających licencje sportowe właściwego pzs, zgrupowanych w publicznych sms w liczbie ok 1250 uczniów
– zawodników, legitymujących się minimum II klasą sportową. Należy przestrzegać, aby w szkołach mistrzostwa sportowego szkoleni byli wyłącznie zawodnicy rokujący nadzieje na przyszłe sukcesy
w kategorii seniorów. Samorządy, wiss i pzs winny dążyć do poprawy warunków do uprawiania danej dyscypliny sportu w sms, szkoły natomiast powinny przekształcać się w interdyscyplinarne.

Działania DSM w roku 2006 ukierunkowane będą na dalszą wnikliwą analizę i monitoring naboru do szkolenia w sms. Szczególną uwagę zwrócimy na działalność polskich związków sportowych w zakresie:
1/ naboru odpowiednich kandydatów do szkolenia w sms. Szkoleniem w tych placówkach mogą być objęci zawodnicy, którzy pomyślnie przeszli egzamin wstępny oraz zaliczyli testy sprawności ogólnej (MTSF) i specjalnej, określone przez poszczególne polskie związki sportowe;
2/ przygotowania i realizacji wieloletnich programów szkolenia sportowego, pozytywnie zaopiniowanych przez Zespół Metodyczno-Szkoleniowy COS, na podstawie których prowadzone winno być szkolenie w sms, zawierających m.in. kryteria naboru, sprawdziany poziomu wytrenowania, warunki przechodzenia zawodników do grup szkoleniowych
o wyższym poziomie sportowym, itp.;
3/ systematyczności w wypełnianiu zadań z zakresu nadzoru merytorycznego nad procesem szkolenia sportowego w szkole /kontrole, konsultacje, oceny, doszkalanie kadry szkoleniowej, itp./
i współpracę w tym zakresie z wiss oraz ocenę efektywności i skuteczności realizacji celów szkoleniowych;
4/ terminowości w przekazywaniu środków finansowych na realizację szkolenia w sms oraz prawidłowości i terminowości przekazywania sprawozdań i rozliczeń z realizacji zadań do MSport.

Uwaga: Zawodnicy szkoleni w sms, w okresie wakacji letnich i zimowych mogą być szkoleni razem z zawodnikami kadr wojewódzkich jedynie za środki, które pzs otrzymał
w ramach umowy na prowadzenie szkolenia w sms.

1.5. Organizacja całorocznego szkolenia w niepublicznych szkołach mistrzostwa sportowego (nsms)

W roku 2006 kontynuowane będzie szkolenie w niepublicznych szkołach mistrzostwa sportowego, prowadzonych przez pzs, dla najwybitniejszych zawodników w zespołowych grach sportowych. Ze środków MSport. dofinansowany będzie proces szkolenia dla ok. 250 zawodników
– członków kadr polskich związków sportowych. Dofinansowaniem, podobnie jak
w szkołach publicznych, objęci będą zawodnicy, którzy pomyślnie przeszli egzamin wstępny oraz testy sprawności ogólnej (MTSF) i specjalnej, określone przez poszczególne polskie związki sportowe.
Zaleca się polskim związkom sportowym, aby Ministerstwo Sportu nie było dla nich jedyną jednostką, która dofinansowuje funkcjonowanie tych szkół. Polskie związki sportowe, jako organy prowadzące tych szkół, winny zwiększać udział, w kosztach ich prowadzenia, środków własnych
lub pochodzących z dotacji samorządowych, wpłat klubów sportowych lub rodziców uczniów.

Uwaga: Zawodnicy szkoleni w nsms, w okresie wakacji letnich i zimowych mogą być szkoleni razem z zawodnikami kadr wojewódzkich jedynie za środki, które pzs otrzymał
w ramach umowy na prowadzenie szkolenia w nsms.

1.6. Organizacja szkolenia w ośrodkach szkolenia sportowego młodzieży pzs (ossm)

Szkolenie to realizowane będzie w ośrodkach szkolenia sportowego młodzieży (ossm) oraz
w gimnazjalnych (oraz ponadgimnazjalnych) ośrodkach szkolenia w zespołowych grach sportowych, prowadzonych przez polskie związki sportowe, w których dofinansowaniem procesu szkolenia objętych będzie ok. 300 członków kadr polskich związków sportowych /do ukończenia 19. roku życia/ oraz ok. 1600 młodych zawodników – uczniów szkół na poziomie gimnazjalnym
(oraz ponadgimnazjalnym), którzy pomyślnie przeszli testy sprawności ogólnej (MTSF)
i specjalnej, określone przez poszczególne polskie związki sportowe.

1.7. Organizacja szkolenia w Ośrodkach Szkolenia Sportowego Młodzieży Ludowych Zespołów Sportowych

Prowadzone będzie ponadto szkolenie w ok. 70 ośrodkach Krajowego Zrzeszenia LZS,
w których dofinansowywane będzie szkolenie ok. 650 zawodników /do ukończenia 19. roku życia/, zatwierdzonych przez kierowników wyszkolenia sportowego ds. młodzieży właściwych pzs,
z wyznaczonymi zadaniami wynikowymi (tak jak w sms). Ministerstwo Sportu dofinansowywać będzie tylko te ośrodki Zrzeszenia LZS, które przestrzegać będą powyższych zasad.
Uwaga: Podobnie jak w przypadku zawodników sms i nsms, zawodnicy szkoleni
w ossm pzs lub ossm KZ LZS, w okresie wakacji letnich i zimowych mogą być szkoleni razem
z zawodnikami kadr wojewódzkich jedynie za środki, które pzs i KZ LZS otrzymały w ramach umowy na prowadzenie ossm.
Dofinansowaniem do procesu szkolenia w placówkach wymienionych w pkt 1.4 – 1.6. mogą być objęci wyłącznie zawodnicy legitymujący się co najmniej II klasą sportową, w wieku juniora młodszego i juniora, z możliwością zakwalifikowania – w szczególnie uzasadnionych przypadkach – do tej grupy szkolonych, zawodników o jeden rok młodszych lub o jeden rok starszych – tylko pod warunkiem zdobycia miejsca finałowego w MŚJ lub MEJ w ostatnim roku startów i zgodzie pzs na szkolenie w tej placówce zamiast szkolenia w kadrze młodzieżowej Polski lub KNS.
W szczególnie uzasadnionych przypadkach można odstąpić od warunku posiadania II klasy sportowej przez uczniów klas pierwszych sms i nsms oraz ośrodków szkoleniowych, którzy uzyskają bardzo dobre wyniki testów sprawnościowych, kwalifikujących do szkolenia w placówce.
Uwaga: Imienne wykazy szkolonych zawodników, zakwalifikowanych do dofinansowania
w 2006 r., muszą wpłynąć do Departamentu Sportu Młodzieżowego, w wersji papierowej
i elektronicznej, w terminie do dnia 28 lutego 2006 r. (w przypadku kadr wojewódzkich
do 31 marca).

2. CEL I REALIZACJA SZKOLENIA WOJEWÓDZKIEGO

2.1. Cel podstawowy i sposoby realizacji

Podstawowym celem ponadklubowego szkolenia wojewódzkiego jest wyłonienie i jak najlepsze przygotowanie pod względem motorycznym i technicznym, wybitnie uzdolnionych młodych zawodników oraz przekazanie ich do dalszego szkolenia w ramach kadr narodowych juniorów (KNJ), prowadzonych przez polskie związki sportowe.

Cel ten realizowany jest poprzez:
1. prowadzenie właściwego naboru uzdolnionej sportowo młodzieży w oparciu nie tylko o wynik sportowy, lecz również na podstawie wyników testu sprawności ogólnej /TEST MIĘDZYNARODOWY – MTSF/ oraz testów sprawności specjalnej, specyficznej dla każdej
z dyscyplin sportu, a także w oparciu o rozeznanie co do stanu zdrowia, warunków somatycznych, poziomu cech motoryki i cech wolicjonalnych oraz na podstawie wyników obserwacji podczas treningu sportowego i startów;
2. szkolenie uzdolnionych zawodników (w kategorii juniora młodszego i juniora), przez średnio
47 dni w roku w dyscyplinach indywidualnych i średnio 35 dni w grach sportowych,
w dobrych warunkach treningowych, ze zwróceniem uwagi na właściwy dobór metod i środków treningowych oraz stosowanie ich w odpowiednich proporcjach dla danego etapu szkolenia; kwestia ta odgrywa istotną rolę ze względu na fakt, że uzdolniona młodzież wywodzi się często
z małych sekcji terenowych, do których nowoczesne metody treningu docierają z opóźnieniem;
3. organizowanie wspólnych zajęć treningowych dla młodych, najlepszych w danym województwie
i o zbliżonym poziomie sportowym, zawodników, prowadzonych przez najbardziej skutecznych
w szkoleniu młodzieży trenerów; wpływa to na upowszechnienie najnowszej wiedzy o treningu sportowym oraz umożliwia zastosowanie nowoczesnych środków technicznych (video, trenażery, sporttestery), a także stwarza możliwości do porównywania najlepszych zawodników
z województwa w trakcie przeprowadzanych sprawdzianów ogólnych i specjalistycznych;
4. wspomaganie treningu klubowego, który ze względu na kłopoty finansowe klubów sportowych,
nie zawsze przebiega w prawidłowy sposób (m.in. z uwagi na utrudniony dostęp do właściwych obiektów sportowych);
5. opracowywanie jednolitych programów szkoleniowych i prowadzenie właściwej dokumentacji treningowej;
6. prowadzenie doszkalania instruktorów i trenerów, także przy warsztacie pracy oraz inspirowanie szkoleniowców do poszerzania wiedzy o treningu, co pozwala na przenoszenie doświadczeń wyniesionych ze szkolenia wojewódzkiego do pracy klubowej.

Realizacja współzawodnictwa wojewódzkiego i międzywojewódzkiego aktywizuje wojewódzkie związki sportowe do pracy organizacyjnej w dyscyplinie. Realizacja systemu szkolenia
i współzawodnictwa jest stosunkowo tania. W obu przypadkach uwzględnia się znajomość
i możliwości terenu oraz wykorzystuje się wsparcie ze strony rodziców, klubów, gmin, powiatów
i województw.

2.2. Formy szkolenia

Głównymi formami szkolenia w trzech kategoriach wiekowych są: minimum jeden obligatoryjny, kilkunastodniowy obóz sportowy, zgrupowania, trwające 7 i więcej dni oraz konsultacje, trwające do 6 dni. Organizacja obozów sportowych, zgrupowań i konsultacji winna wynikać z rocznego planu szkolenia w dyscyplinie, opracowanego przez trenera koordynatora i zatwierdzonego przez kierownika wyszkolenia sportowego wiss.
Konsultacje mogą mieć różny charakter, w zależności od celów i zadań szkoleniowych. Ilość konsultacji startowych dla zawodników kadr wojewódzkich określa trener koordynator kadry wojewódzkiej, w zależności od specyfiki dyscypliny, a zatwierdza kierownik wyszkolenia sportowego. Konsultacja startowa nie może dotyczyć udziału zawodników kadr wojewódzkich
w imprezie głównej (mistrzostwach Polski, MMM, itp.)

2.3. Realizacja procesu szkolenia

1. Szkolenie wojewódzkie powinno być realizowane zgodnie z rocznymi programami szkolenia
w dyscyplinie, opartymi o powyższe zalecenia i wytyczne polskich związków sportowych. Program taki, opracowany przez trenera koordynatora, powinien być zaopiniowany przez Wojewódzki Zespół Metodyczno-Szkoleniowy (WZMS) oraz zatwierdzony przez kierownika ds. wyszkolenia młodzieży polskiego związku sportowego (dla KWJ) lub kierownika wyszkolenia wiss (dla KWM).
2. Za realizację szkolenia sportowego w województwie odpowiedzialny jest kierownik wyszkolenia sportowego wiss, który w ramach swoich obowiązków:
współpracuje z Ministerstwem Sportu i pzs w zakresie realizacji programu szkolenia
i współzawodnictwa sportowego młodzieży uzdolnionej oraz przestrzega zaleceń i wytycznych polskich związków sportowych w tym zakresie,
kieruje pracą Wojewódzkiego Zespołu Metodyczno-Szkoleniowego, trenerów WZMS
i trenerów kadry wojewódzkiej,
podejmuje decyzje w sprawach organizacyjno-szkoleniowych województwa,
nie zastrzeżonych do kompetencji zarządu wiss i innych władz,
sporządza okresowe sprawozdania i oceny zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Sportu,
przedstawia stosowne wnioski i uwagi do programu wynikające z jego realizacji.
3. Na 10 dni przed rozpoczęciem akcji – zgrupowania bądź konsultacji – do biura wiss musi wpłynąć:
szczegółowy program akcji, na właściwym druku, z podaniem dokładnego terminu i adresu miejsca akcji,
lista zawodników uczestniczących w danej akcji szkoleniowej (członków KWJ lub KWM),
preliminarz kosztów akcji szkoleniowej,
inne dokumenty – wymagane przepisami w zakresie finansów publicznych.
4. Zatwierdzenie programu i preliminarza przez kierownika jednostki powoduje uruchomienie realizacji zadania.
5. Warunki realizacji akcji szkoleniowej, po wypełnieniu procedur w zakresie przepisów dot. zamówień publicznych, uzgadnia trener koordynator z kierownikiem wyszkolenia wiss. Każda zmiana miejsca, terminu lub składu osobowego uczestników akcji szkoleniowej musi być przekazana kierownikowi wyszkolenia przed terminem rozpoczęcia zgrupowania, konsultacji oraz uzasadniona pisemnie – wymaga bowiem zatwierdzenia przez kierownika jednostki.
6. W czasie akcji szkoleniowej – prowadzący zobowiązany jest posiadać i prowadzić następującą dokumentację: preliminarz kosztów*, listę uczestników*, książeczki zdrowia (lub dokumenty równorzędne), regulamin obozu*, program szkolenia*, dziennik zajęć, rozkład dnia*, dokument potwierdzający ubezpieczenie zawodników, dokumenty potwierdzające uprawnienia szkoleniowe prowadzących oraz potwierdzenie o dokonaniu wpłat indywidualnych, w przypadku przebywania na zgrupowaniu sportowym innych, nieuprawnionych osób (zgodnie z listą uczestników). Uczestnicy natomiast winni obowiązkowo posiadać dokument ze zdjęciem potwierdzający tożsamość.
* zatwierdzone przez wiss;
7. Po przeprowadzeniu akcji szkoleniowej trener koordynator składa do biura wiss – w terminie
14 dni od jej zakończenia:
sprawozdanie z przeprowadzonej akcji,
potwierdzenie udziału zawodników w akcji (imienną listę z podpisami),
rachunki za poniesione koszty (według szczegółowych wytycznych wiss).
Pozostałe dokumenty niezbędne do rozliczenia zadania (w tym dotyczące zachowania przepisów w zakresie finansów publicznych) opracowuje i składa do wiss osoba odpowiedzialna
– upoważniona z ramienia okręgowego związku dyscypliny za prowadzenie dokumentacji finansowo-księgowej.

8. Zawodnikom szkolonym w ramach programu szkolenia sportowego młodzieży uzdolnionej
nie zwraca się (ze środków MSport) kosztów przejazdu na akcje szkoleniowe. Koszty te ponoszone są ze środków własnych wiss, klubów, sponsorów, rodziców, itp.
9. W ramach kadr wojewódzkich można szkolić zawodników powołanych do KNJ, o ile nie są oni objęci szkoleniem w sms, nsms lub ossm.

3. ORGANIZACJA SZKOLENIA W KADRACH WOJEWÓDZKICH JUNIORÓW MŁODSZYCH I JUNIORÓW

I. Zasady ogólne

1. Ministerstwo Sportu określa dyscypliny sportowe, limity zawodników oraz zasady realizacji zadań wynikających z „Systemu Sportu Młodzieżowego”.
2. Wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenie sportowe realizują zadania ponadklubowe, wojewódzkie oraz ponadwojewódzkie związane z systemem.
3. Środki MSport. na zadania zlecone powinny być uzupełniane przez środki lokalne,
tj. samorządowe, klubowe, sponsorów, prywatne, własne, itp. Środki lokalne należy traktować jako wkład w ponadklubową formę szkolenia, a w preliminarzu i w rozliczeniu wykazywać jako inne środki.

II. Założenia szkoleniowo-finansowe

1. Wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe powinny szkolić głównie zawodniczki
i zawodników w kategorii wiekowej juniora młodszego.
2. Plany szkoleniowe, imienne składy kadr wojewódzkich oraz wykazy trenerów koordynatorów
i trenerów współpracujących zatwierdza kierownik wyszkolenia ds. młodzieży właściwego polskiego związku sportowego, na wniosek wiss, w uzgodnieniu z odpowiednim wojewódzkim związkiem sportowym. Do rezerw kadr wojewódzkich można powołać maksymalnie do 50 % ilości zawodników w danej kadrze. W indywidualnie uzasadnionych przypadkach decyzję o zwiększeniu limitu rezerwy kadry wojewódzkiej podejmuje kierownik wyszkolenia wiss.
W uzasadnionych przypadkach, np. gry sportowe, dopuszcza się, w celu zapewnienia prawidłowości procesu szkoleniowego, zwiększenie liczby szkolonych zawodników kosztem średniej liczby dni szkoleniowych /47lub 35/, przy zachowaniu limitu osobodni na dyscyplinę.
3. Dofinansowanie do kosztów szkolenia zawodników kadr wojewódzkich juniorów naliczone będzie na jednego zawodnika – średnio na 47dni szkoleniowych w sportach indywidualnych i średnio
na 35 dni w zespołowych grach sportowych.
4. Stawka dofinansowania na jednego zawodnika powołanego do KWJ, ustalana na każdy rok,
w 2006 r. wynosi 64,00 zł. Maksymalne dofinansowanie ze środków MSport do osobodnia może wynosić 70 zł, pod warunkiem zrealizowania planowanego na dyscyplinę limitu osobodni szkolenia. W stawce tej nie przewiduje się zwrotu kosztów przejazdów zawodników.

W limicie 64,00 zł na osobodzień mieszczą się głównie koszty:
- zakwaterowania i wyżywienia zawodników i trenerów,
- wynagrodzeń trenerów i instruktorów podczas zgrupowań i konsultacji,
- wynajmu obiektów sportowych,
- zakupu paliwa niezbędnego do prowadzenia zajęć,
- zakupu niezbędnych leków*,
- zakupu zatwierdzonych (uzgodnionych z wiss) odżywek,
- zakupu drobnego sprzętu sportowego niezbędnego do prawidłowego prowadzania zajęć (uzgodnionego z wiss),
- przejazdu trenerów,
- przewozu sprzętu sportowego (w uzasadnionych przypadkach).
UWAGA ! – ze stawki „naliczeniowej” na zawodnika nie wolno finansować kosztów organizacyjnych zawodów.
* w uzasadnionych sytuacjach, dot. nagłych zachorowań i kontuzji, dopuszcza się finansowanie zakupu lekarstw dla zawodników uczestniczących w akcjach szkoleniowych; wymaga to jednak stosownego zapisu w sprawozdaniu z akcji szkoleniowej.

5. Stawki wynagrodzeń dla szkoleniowców na zgrupowaniach i konsultacjach wynoszą dla:
trenerów – do 17,00 zł/godz. (stawka zależy od klasy trenera),
instruktorów – do 12,00 zł/godz. (stawka zależy od klasy instruktora),
sfinansować można nie więcej niż 5 godz. zajęć szkoleniowych dziennie (dotyczy także trenera koordynatora prowadzącego zajęcia).
6. Wysokość wynagrodzenia dla kierowników wyszkolenia w wojewódzkich interdyscyplinarnych stowarzyszeniach sportowych może wynieść do 3 250,00 zł miesięcznie brutto, plus pochodne,
w zależności od ilości grup szkoleniowych i liczby szkolonych zawodników oraz kwalifikacji zawodowych szkoleniowca. Trenerzy WZMS (do 4 osób ) odpowiedzialni za bloki dyscyplin mogą otrzymać wynagrodzenie do 2.500 zł. miesięcznie brutto, plus pochodne na zasadach jak wyżej
/ dotyczących kierownika wyszkolenia/.
7. Trenerzy koordynatorzy oraz trenerzy współpracujący w poszczególnych dyscyplinach sportu mogą otrzymywać wynagrodzenie ryczałtowe, ustalane corocznie – uzależnione od posiadanych kwalifikacji, liczby szkolonych zawodników oraz specyfiki dyscypliny, z naliczonego dla wiss funduszu płac. Trenerzy koordynatorzy dyscyplin mogą otrzymać w roku 2006 do 950 zł. miesięcznie brutto, plus pochodne, w zależności od ilości szkolonych zawodników i kwalifikacji zawodowych oraz wysokości środków posiadanych przez stowarzyszenie.
8. Osoby prowadzące interdyscyplinarne prace organizacyjne i finansowe w wiss mogą otrzymać
z tego tytułu ryczałt do 2.000 zł. miesięcznie brutto, plus pochodne proporcjonalnie do zakresu wykonywanych czynności oraz ponoszonej odpowiedzialności
9. Organizację zadań szkoleniowych za granicą dopuszcza się w uzasadnionych przypadkach, mających na celu np. zapewnienie lepszych warunków szkoleniowych, przy porównywalnych kosztach realizacji zadania w kraju, jak również w przypadku, gdy za granicą istnieje możliwość łączenia grup szkoleniowych (pozyskania sparingpartnerów), podnosząca efektywność szkolenia.
10. Szkolenie realizowane przez polskie związki sportowe może być dofinansowane przez wiss
do kwoty 52,00 zł dziennie na zawodnika, na zasadach obustronnie uzgodnionych, ale pod warunkiem ujęcia zadania w rocznym planie szkolenia dla danej dyscypliny, uzgodnionym
z polskim związkiem sportowym i zatwierdzonym przez Departament Sportu Młodzieżowego.
W ramach podanej kwoty dofinansowuje się głównie zakwaterowanie i wyżywienie zawodników.
Z pozostałych 12 zł stawki naliczeniowej na zawodnika można sfinansować koszty podróży trenerów lub transportu sprzętu.
11. Zaoszczędzone środki (ze stawki 64,00 zł dziennie na zawodnika), po zrealizowaniu limitu osobodni, mogą być przeznaczone na zwiększenie liczby dni szkolenia, powiększenie liczby szkolonych zawodników lub zakup sprzętu /rozliczenie zakupu sprzętu w pozycji V – sprzęt sportowy/. Powstałe „oszczędności” nie mogą być wynikiem braku: należytych warunków wyżywienia i zakwaterowania zawodników lub organizacji procesu szkolenia.
12. Okres przeprowadzania badań lekarskich lub diagnostycznych zawodników kadr wojewódzkich można traktować jako konsultację.
13. W zespołowych grach sportowych w KWJ szkoleni będą w 2006 r. zawodnicy i zawodniczki
z następujących roczników.
- koszykówka - 1991, /wybitnie uzdolnieni – 1992/
- piłka ręczna - K - 1992, M - 1991
- piłka siatkowa: halowa - K - 1992, M - 1991
plażowa - 1989-1990
- piłka nożna K - 1990-1992
- hokej na trawie - 1990-1991 K do 30% 1989
- rugby - 1989-1990 (od 1.08. – 1990-1991)
- hokej na lodzie - 1989-1990 ( do 31.03 – 1988-1989)

W kadrach wojewódzkich młodzików w zespołowych grach sportowych szkoleni będą zawodnicy o rok młodsi niż w kadrach juniorów.

14. Na zgrupowaniach organizowanych dla zawodników z minimum dwóch dyscyplin sportu lub przy dużej liczbie zawodników (pow. 50) – dopuszcza się (za zgodą kierownictwa wiss) sfinansowanie udziału kierownika zgrupowania (koszty wyżywienia, zakwaterowania i dojazdu na zasadach ogólnych).
15. Głównym okresem szkolenia juniorów powołanych do kadr wojewódzkich są ferie zimowe oraz wakacje letnie. Zaleca się organizować w ramach szkolenia minimum jedno kilkunastodniowe zgrupowanie.

Uwaga !: 35 i 47 dni szkolenia oraz stawkę naliczeniową – 64 zł, należy rozumieć jako średnią liczbę dni szkoleniowych oraz średnią stawkę w roku (w rozliczeniu na jednego zawodnika).

4. ORGANIZACJA SZKOLENIA W KADRACH WOJEWÓDZKICH MŁODZIKÓW

I. Zasady ogólne

1. Zawodnicy kadr wojewódzkich młodzików (KWM) stanowią bezpośrednie zaplecze kadr wojewódzkich juniorów.
2. Szkolenie kadr wojewódzkich młodzików prowadzi się w dyscyplinach sportu objętych systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, w których są powoływane kadry wojewódzkie. Ustala się limity zawodników do szkolenia w każdym województwie, realizowanego
z dofinansowaniem ze środków MSport. Liczebność kadr wojewódzkich obliczono na podstawie populacji dzieci w wieku 11-15 lat.
3. Zatwierdzenia podziału limitu KWM dokonuje zarząd wiss, na wniosek Wojewódzkiego Zespołu Metodyczno-Szkoleniowego.
4. Ministerstwo Sportu dofinansowuje ponadklubowe szkolenie kadr wojewódzkich młodzików poprzez wiss.

II . Założenia szkoleniowo-finansowe

1. Wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe ustalają imienne listy młodzików powołanych do kadr wojewódzkich i rezerw KWM w dyscyplinach sportu objętych systemem współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży oraz:
opracowują roczne programy szkolenia kadr wojewódzkich, przygotowane przez Wojewódzkie Zespoły Metodyczno-Szkoleniowe,
powołują osoby koordynujące sprawy organizacyjno-programowe KWM oraz wyznaczają
i zatwierdzają trenerów uprawnionych do prowadzenia szkolenia w poszczególnych dyscyplinach.
2. Stawka dofinansowania na zatwierdzonego zawodnika oraz liczba dni szkoleniowych, ustalane na każdy rok, w 2006 r. wynoszą 54 zł. (27 zł + 27 zł) oraz 25 dni szkolenia (obozy
i konsultacje szkoleniowe). Ministerstwo Sportu zabezpiecza dofinansowanie do 50% tej stawki,
tj. 27 zł dziennie na zawodnika. Maksymalne dofinansowanie ze środków MSport do osobodnia może wynosić 30 zł, pod warunkiem zrealizowania planowanego na dyscyplinę limitu osobodni szkolenia.

W limicie 54,00 zł mieszczą się w pierwszej kolejności koszty:
- zakwaterowania i wyżywienia zawodników i trenerów,
- wynajmu obiektów, transportu sprzętu sportowego,
- wynagrodzeń dla trenerów i instruktorów podczas zgrupowań i konsultacji.

3. Zaoszczędzone środki (z limitu 54,00 zł. na osobodzień) mogą być przeznaczone,
po zrealizowaniu limitu osobodni, na zwiększenie liczby dni szkolenia lub powiększenie liczby szkolonych zawodników. Powstałe „oszczędności” nie mogą być wynikiem braku: należytych warunków wyżywienia i zakwaterowania zawodników lub organizacji procesu szkolenia.
Przy finansowaniu każdej akcji szkoleniowej obowiązuje zasada do 50% dofinansowania
ze środków MSport plus minimum 50% z innych środków.
4. Warunkiem uruchomienia środków finansowych przez Ministerstwo Sportu jest zabezpieczenie przez wiss pozostałej kwoty, niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia zadania (od samorządów terytorialnych, klubów, rodziców lub sponsorów).
5. Wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe, realizujące zadania, potwierdzają pisemnie udział w programie i pokrycie kosztów szkolenia kadr wojewódzkich młodzików z innych środków zabezpieczonych w swoim województwie.
6. W niektórych dyscyplinach sportu, ze względów szkoleniowych i finansowych, dopuszcza się ewentualne organizowanie wspólnych zgrupowań dla kadr wojewódzkich młodzików i juniorów młodszych przy realizacji różnych programów szkolenia.
7. Głównym okresem szkolenia młodzików powołanych do kadr wojewódzkich są ferie zimowe
oraz wakacje letnie. Zaleca się organizować w ramach 25 dni szkolenia minimum jedno kilkunastodniowe zgrupowanie.
8. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się objęcie szkoleniem w KWM zawodników z najmłodszego rocznika juniora młodszego.

5. ORGANIZACJA WSPÓŁZAWODNICTWA SPORTOWEGO MŁODZIEŻY UZDOLNIONEJ

Zawodnicy uczestniczący w zawodach finałowych mistrzostw Polski, rozgrywanych
w ramach systemu współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży, mają obowiązek legitymowania się ważną licencją właściwego pzs, a wszyscy – aktualnymi badaniami lekarskimi.

Rywalizacja prowadzona będzie zgodnie z regulaminem znowelizowanym w roku 2005, zamieszczonym na stronach internetowych: MSport. www.msport.gov.pl oraz Polskiej Federacji Sportu Młodzieżowego www.sportmlodziezowy.pl .

W roku 2006 zostanie opracowany i wydany nowy „Regulamin współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży na lata 2007 – 2010”. W związku z tym wszystkie polskie związki sportowe winny – w terminie do dnia 31 marca 2006 r. – złożyć w DSM ewentualne propozycje zmian regulaminowych w swoich dyscyplinach.

5.1. Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików (MMM)

Zawody te uznaje się za wstępny etap rywalizacji sportowej w podstawowych dyscyplinach sportu. Zawody przeprowadzają interdyscyplinarne wojewódzkie stowarzyszenia sportowe,
z dofinansowaniem ze środków MSport.

Wojewódzkie Mistrzostwa Młodzików w zespołowych grach sportowych, prowadzone
w formie rozgrywek ligowych, finansowane są ze środków własnych organizatorów
lub środków samorządowych właściwego województwa.

5.2. Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży – Mistrzostwa Polski Juniorów Młodszych (OOM-MPJmł)

Wytypowane województwa prowadzić będą eliminacje do OOM, korzystając z dofinansowania do kosztów organizacyjnych tych zawodów ze środków Ministerstwa Sportu – w dyscyplinach objętych „Systemem Sportu Młodzieżowego”.

Zawody Finałowe XII OOM w 2006 r. odbędą się w następujących województwach i terminach:
sporty zimowe – województwo dolnośląskie - 12–28.02.2006 r.
biegi przełajowe – województwo kujawsko-pomorskie - 25.03.2006 r.
sporty halowe – województwo warmińsko-mazurskie - 20.04.–12.05.2006 r.
sporty letnie – województwo łódzkie (do ustalenia) - 07.– 08.2006 r.

5,3. Mistrzostwa Polski Juniorów (MPJ) i Młodzieżowe Mistrzostwa Polski (MMP)

Mistrzostwa te rozgrywane będą wg regulaminów i kalendarzy właściwych polskich związków sportowych. Terminy i miejsca MPJ organizowanych w ramach Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży ustalają jej organizatorzy, w porozumieniu z pzs.
5.4. Zasady współzawodnictwa ponadwojewódzkiego

1. Współzawodnictwo sportowe prowadzone jest w dyscyplinach objętych „Regulaminem Współzawodnictwa Sportowego Dzieci i Młodzieży”.
2. Wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenia sportowe organizują Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików oraz eliminacje do Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży.
3. Koszty organizacyjne Międzywojewódzkich Mistrzostw Młodzików i eliminacji do OOM, tj. koszty wynajmu obiektów sportowych, koszty sędziowskie, opieki medycznej i porządkowej, nagród regulaminowych (medale, dyplomy – MMM, dyplomy – eliminacje do OOM, itp.), na obustronnie szczegółowo ustalonych zasadach pomiędzy zainteresowanymi województwami, ponosi wytypowane wiss ze środków Ministerstwa Sportu. W kosztach organizacji MMM i eliminacji
do OOM można rozliczyć również (z tych samych środków) koszty delegowania kierownika wyszkolenia lub trenerów koordynatorów.
4. Podział środków na zawody wymienione w pkt. 3 ustalają zainteresowane województwa.
W Międzywojewódzkich Mistrzostwach Młodzików, w większości dyscyplin, obowiązuje następujące łączenie województw:
dolnośląskie – lubuskie,
wielkopolskie – zachodniopomorskie,
pomorskie – kujawsko-pomorskie,
mazowieckie – warmińsko-mazurskie,
lubelskie – podlaskie,
łódzkie – świętokrzyskie,
małopolskie – podkarpackie,
śląskie – opolskie.
Polskie związki sportowe organizujące MMM w innym układzie stref, do końca stycznia 2006 r. wskażą te strefy oraz organizatorów zawodów /województwo/.
5. Dopuszcza się możliwość ponoszenia przez wiss kosztów organizacyjnych, w pierwszej kolejności – ćwierćfinałowych i półfinałowych rozgrywek eliminacyjnych do OOM w grach zespołowych w kat. juniora młodszego, po zakończeniu eliminacji wojewódzkich.
6. Stawki ryczałtowe dla sędziów określone są przez Ministerstwo Sportu /patrz pkt 5.5/.
7. Na wszystkich zawodach rozgrywanych w ramach „Systemu Sportu Młodzieżowego” (dofinansowanych ze środków MSport.) nie pobiera się opłaty startowej.
8. Koszty zawodów ponadwojewódzkich, organizowanych na zasadach obustronnie uzgodnionych pomiędzy wojewódzkim interdyscyplinarnym stowarzyszeniem sportowym a zainteresowanym polskim związkiem sportowym, umieszczone w rocznym planie szkoleniowym dyscypliny
w województwie i kalendarzu polskiego związku sportowego, finansowanych ze środków
na szkolenie sportowe, są pokrywane w następujący sposób:
polski związek sportowy – koszty organizacyjne;
wiss – zakwaterowanie i wyżywienie uczestników do kwoty 52 zł na osobę,
– koszty podróży trenerów, transportu sprzętu – z pozostałych 12 zł. stawki naliczeniowej na zawodnika.
9. Do kosztów zawodów ponadwojewódzkich /dotyczy pkt.8/ mogą być wliczone tylko koszty uczestnictwa członków kadr wojewódzkich i ich rezerw /nie dotyczy gier zespołowych prowadzących rywalizację w układzie klubowym/. Zawodnicy startujący w tych zawodach
w kategoriach wiekowych: junior młodszy, junior i młodzieżowiec zobowiązani są również
do posiadania licencji właściwych pzs.
10. W przypadku organizacji jednych zawodów dla różnego rodzaju grup zawodników, koszty organizacyjne pokrywane są proporcjonalnie.
11. Ze środków MSport. mogą być dofinansowane tylko zawody eliminacyjne do finałów OOM,
z których następuje bezpośredni awans do finałów.
12. W przypadku stosowania przez polski związek sportowy, w ramach eliminacji do OOM, rankingu z wielu imprez kalendarzowych (OTK, puchary, itp.), cykl tych zawodów nie może być dofinansowywany ze środków MSport. W takim przypadku wiss mogą rozliczyć koszty organizacji tylko jednych zawodów (uzgodnionych z pzs do końca stycznia 2006 r.).
13. Ze środków MSport można finansować również koszty: ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej i NW, z tytułu organizacji systemu szkolenia i współzawodnictwa sportowego (organizacja imprez oraz proces szkolenia: zgrupowania i konsultacje) – ze środków przeznaczonych na „badania i ubezpieczenie”, a także koszty ubezpieczenia środków trwałych, zakupionych z dofinansowaniem z Ministerstwa Sportu – ze środków przeznaczonych na koszty pośrednie.
5.5. Zasady opłacania sędziów na zawodach rozgrywanych w ramach SSM (z dofinansowaniem ze środków Ministerstwa Sportu)

dotyczy:
zawodów eliminacyjnych i finałowych Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży;
Międzywojewódzkich Mistrzostw Młodzików, ponadwojewódzkich mistrzostw juniorów młodszych
i juniorów;
ponadwojewódzkich turniejów eliminacyjnych do Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży
w zespołowych grach sportowych;
zawodów międzywojewódzkich (młodzików, juniorów młodszych, juniorów);
Igrzysk Młodzieży Szkolnej;
innych zawodów dofinansowanych ze środków MSport.

1) Sędziowie zamiejscowi otrzymują:

zwrot kosztów przejazdu - II klasa pociągu pospiesznego lub ekspresowego**;
wyżywienie i zakwaterowanie;
ryczałt sędziowski - do 30 zł przy zawodach do 5 godzin,
- do 41 zł przy zawodach od 5 do 8 godzin,
- do 52 zł przy zawodach powyżej 8 godzin,

2) Sędziowie miejscowi otrzymują:

· ryczałt sędziowski - do 30 zł przy zawodach do 5 godzin,
- do 41 zł przy zawodach od 5 do 8 godzin + obiad *,
- do 52 zł przy zawodach powyżej 8 godzin + obiad *,

3) Sędzia główny otrzymuje:

zwrot kosztów przejazdu - II klasa pociągu pospiesznego lub ekspresowego **,
wyżywienie i zakwaterowanie;
ryczałt sędziowski - do 47 zł przy zawodach do 5 godzin,
- do 61 zł przy zawodach od 5 do 8 godzin,
- do 80 zł przy zawodach powyżej 8 godzin.

Uwagi:
* posiłek (obiad) dotyczy jedynie zawodów finałowych OOM, na zasadach ustalonych przez organizatora;
** zasady dokumentowania rozliczenia określa kierownik jednostki organizacyjnej sektora finansów publicznych;

1) Każdy polski związek sportowy wyznacza sędziego głównego na zawody finałowe Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży.
2) Liczbę sędziów zamiejscowych należy ograniczyć do niezbędnego minimum.
3) Delegat techniczny, który pełni jednocześnie funkcję sędziego głównego, otrzymuje świadczenia takie same, jakie przysługują sędziemu głównemu.
4) W przypadkach, gdy delegat techniczny znajduje się w limicie sędziów, określonym w regulaminie OOM, otrzymuje wówczas świadczenia sędziego.
5) Uczestnictwo w zawodach delegata technicznego, nie ujętego w limicie sędziów OOM lub innego przedstawiciela pzs, jest finansowane przez jednostkę delegującą.

6. ZADANIE „TRENER"

Jedną z najważniejszych cech charakteryzujących kraje rozwijające się gospodarczo jest systematyczny wzrost nakładów na „inwestowanie w człowieka” – jego wiedzę i umiejętności. Nie są to wydatki konsumpcyjne, ale niezbędne koszty, bez których maleją szanse na awans i rozwój w danej dziedzinie życia.

W nakładach na realizację programów: „Przygotowania olimpijskie”, „Szkolenie kadr pzs”, „Szkolenie i współzawodnictwo sportowe młodzieży uzdolnionej” zabezpieczone są środki finansowe dla szkoleniowców realizujących zadania szkoleniowe. Trenerzy natomiast pracujący w klubach sportowych, współpracujący przy realizacji „Programu szkolenia i współzawodnictwa sportowego młodzieży uzdolnionej”, a więc pracujący z młodzieżą, która dopiero zaczyna systematyczny trening, nie mieliby możliwości dofinansowywania z tych środków, gdyby nie stworzono zadania „Trener”. Trudna sytuacja finansowa we wszystkich niemal klubach sportowych, szczególnie prowadzących szkolenie dzieci i młodzieży, spowodowała znaczne obniżenie wynagrodzeń trenerów i instruktorów. W tej sytuacji pracę w sporcie porzuca wielu oddanych sportowi młodzieżowemu, wykształconych
i zdolnych szkoleniowców. Często są to trenerzy z wybitnymi osiągnięciami.

Modyfikowanie przez Ministerstwo Sportu dofinansowywania płac dla najefektywniej pracujących z dziećmi i młodzieżą trenerów i instruktorów, w oparciu o proponowane zasady, winno zahamować szkodliwe dla sportu zjawiska, ożywić rywalizację wśród szkoleniowców, spowodować nawrót do samokształcenia i doskonalenia zawodowego, a w konsekwencji zwiększyć skuteczność realizowanych programów.

Tryb przyznawania, zasady i kryteria dofinansowania płac
trenerom i instruktorom najefektywniej pracującym
z dziećmi i młodzieżą w klubach sportowych, współpracujących
w realizacji programu szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo

§ 1

1. Środki na dofinansowanie do płac trenerów i instruktorów najefektywniej pracujących z dziećmi
i młodzieżą w klubach sportowych, współpracujących przy realizacji programu szkolenia młodzieży uzdolnionej sportowo, przyznaje Ministerstwo Sportu.
2. Podziału środków finansowych, zaplanowanych na realizację zadania w danym roku budżetowym, na poszczególne województwa, dyscypliny i sekcje klubowe, dokonuje się na podstawie opublikowanych wyników współzawodnictwa sportowego młodzieży uzdolnionej za rok poprzedzający przyznanie dofinansowania, w dwóch kategoriach wiekowych: juniora i juniora młodszego.

§ 2

1. Wniosek w sprawie przyznania dofinansowania do płac dla trenerów i instruktorów składają
do Ministerstwa Sportu właściwe wojewódzkie interdyscyplinarne stowarzyszenie sportowe.
2. Imienne wnioski o dofinansowanie do płac dla konkretnych szkoleniowców w danej dyscyplinie sportu składają do wiss trenerzy koordynatorzy (wiodący) dyscyplin, w uzgodnieniu
z zainteresowanymi klubami i właściwym wojewódzkim związkiem sportowym tej dyscypliny.

§ 3

1. Dofinansowanie może otrzymać trener lub instruktor, który:
a) wzorcowo prowadził w roku 2005 stacjonarne szkolenie sportowe z dziećmi i młodzieżą
w dyscyplinie olimpijskiej;
b) spełnił kryteria wynikowe, osiągając minimalne efekty sportowe w jednej z dyscyplin sportu,
w roku poprzedzającym przyznanie dofinansowania, czyli doprowadził prowadzonych przez siebie zawodników w jednej sekcji klubowej do zdobycia minimum 16 punktów w ramach Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży (MPJmł) i Mistrzostw Polski Juniorów.
2. Wysokość dofinansowania jest proporcjonalna do ilości zdobytych punktów.

§ 4

1. Dofinansowanie do płacy dla trenera lub instruktora przyznaje się na okres jednego roku.
2. Maksymalna wysokość dofinansowania do płacy dla trenera/instruktora nie może przekroczyć 10.000 zł. (słownie: dziesięć tysięcy złotych) brutto w skali roku.
3. Dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłacane jest przez wiss w dwóch ratach.
4. Dofinansowanie w wysokości nieprzekraczającej 1.000 zł. (słownie: jeden tysiąc złotych) może być wypłacone jednorazowo.

§ 5

1. Wypłacanie dofinansowania wstrzymuje się w przypadkach, gdy trener lub instruktor:
a) zaniedbuje realizację programu szkolenia lub nie prowadzi niezbędnej dokumentacji szkoleniowej (po złożeniu wniosku przez trenera koordynatora dyscypliny);
b) został zawieszony w prawach szkoleniowca przez organ statutowy jednostki zgodnie
z właściwym regulaminem sportowym.
2. Wstrzymane dofinansowanie wypłaca się ponownie, jeżeli trener lub instruktor:
a) podejmie właściwą realizację programu szkolenia (po złożeniu odpowiedniego wniosku przez trenera koordynatora dyscypliny);
b) odzyska prawa zawodowe.
3. W przypadku stwierdzenia przez MSport., że wstrzymanie dofinansowania nastąpiło
z przyczyn niezawinionych przez trenera lub instruktora, dofinansowanie może być wypłacone
za cały okres wstrzymania.

§ 6

1. Dofinansowania nie może otrzymać trener/instruktor, pobierający wynagrodzenie w ramach realizacji programów MSport., gdy wynagrodzenie to ze środków MSport wynosi powyżej kwoty 1300 zł brutto miesięcznie /bez środków z zadania „Trener”/ ani też trener/instruktor otrzymujący dofinansowanie do płacy z programów „Animator” lub „Organizator” sportu dzieci i młodzieży.
Kwotę 1300 zł liczymy średnio za okres styczeń – maj przy racie wypłacanej w czerwcu oraz średnio za okres styczeń – listopad w przypadku raty wypłacanej w grudniu.
2. W przypadku trenerów/instruktorów zatrudnionych w placówkach szkolnictwa sportowego, którzy nie są wykluczeni z prawa do otrzymania dofinansowania do płacy wskutek przyczyn wymienionych w ust. 1, obowiązuje zasada proporcjonalnego podziału należnej kwoty dofinansowania pomiędzy trenera klubowego zawodnika i trenera aktualnie prowadzącego go
w placówce szkoleniowej, wg zasady:
pierwszy rok szkolenia w placówce – 70% dla trenera klubowego, 30% dla trenera
w placówce;
drugi rok szkolenia – j.w. wg proporcji 50% : 50%;
trzeci rok szkolenia – j.w. wg proporcji 30% : 70%.

§ 7

Prawo interpretacji zasad i kryteriów przysługuje wyłącznie Ministerstwu Sportu, po zasięgnięciu opinii Polskiej Federacji Sportu Młodzieżowego.

Limity kadry wojewódzkiej juniorów na 2006 rok
w dyscyplinach indywidualnych
w kategorii juniora i juniora młodszego
wyliczone na podstawie wyników współzawodnictwa sportowego
dzieci i młodzieży w 2005 r.

Limity na 2006 rok DŚL KPM LBU LUB ŁDZ MAZ MŁP OPO PDL PKR POM ŚL ŚWI WLP WM ZPM ILOŚC
akrobatyka 16 12 15 1 22 2 13 10 1 14 4 110
badminton 8 3 4 13 1 11 16 7 16 4 5 6 4 2 100
biathlon 22 2 12 2 22 60
boks 16 11 6 7 6 16 8 10 5 10 18 3 16 10 8 150
gimnastyka artystyczna 3 3 5 1 1 2 15
gimnastyka sportowa 2 1 1 5 4 5 5 4 3 30
jeździectwo 3 1 3 2 1 6 3 1 2 2 1 4 1 30
judo K 6 3 2 2 7 13 8 5 5 1 9 27 1 10 5 6 110
judo M 24 7 2 12 30 9 7 1 6 12 38 1 6 10 5 170
kajakarstwo klasyczne 10 19 19 2 12 11 2 14 14 8 63 34 12 220
kajakarstwo górskie 5 5 20 30
kolarstwo 18 38 16 10 15 19 13 5 3 4 9 11 4 35 5 25 230
lekka atletyka 51 41 39 18 30 69 30 5 37 24 54 72 15 58 24 33 600
łucznictwo 6 3 8 10 16 16 3 1 1 21 14 1 100
łyżwiarstwo figurowe 2 0 0 5 7 8 2 0 0 5 1 0 0 0 0 30
łyżwiarstwo szybkie 4 0 0 0 11 16 17 0 0 9 0 0 0 0 3 0 60
short track 8 0 0 9 0 1 5 35 2 0 0 0 0 0 0 60
narciarstwo klasyczne 2 0 0 2 0 2 45 0 2 12 0 34 1 0 0 0 100
narciarstwo alpejskie 10 0 0 0 0 2 14 0 0 1 0 11 0 2 0 0 40
pięciobój 2 4 3 4 11 1 2 3 0 0 0 30
pływanie 16 10 17 9 23 48 33 9 7 3 7 30 5 9 10 14 250
pływanie synchroniczne 2 13 15
podnoszenie ciężarów 11 13 3 15 11 34 7 8 0 3 11 6 3 5 4 6 140
saneczkarstwo 3 0 3 0 0 0 2 0 0 0 0 1 0 0 1 0 10
skoki do wody 0 0 0 0 8 0 0 0 8 0 4 0 0 0 0 20
snowboard 5 10 0 0 0 0 13 0 2 0 30
strzelectwo 34 11 22 3 4 17 10 6 7 2 23 5 9 25 0 2 180
szermierka 17 16 4 0 6 53 9 0 7 1 20 60 0 43 0 4 240
taekwondo ITF 13 0 0 10 2 11 0 2 2 0 1 5 0 0 0 4 50
taekwondo WTF 2 4 2 8 2 1 2 3 2 2 9 14 9 60
tenis 7 5 4 2 8 13 5 0 0 0 11 13 2 13 2 5 90
tenis stołowy 14 12 10 5 10 16 14 4 5 9 10 10 4 9 14 4 150
triathlon 4 0 0 0 0 0 0 0 0 0 1 8 2 8 1 6 30
wioślarstwo 15 70 4 0 0 41 2 0 0 0 4 0 0 33 13 18 200
zapasy st. klasyczny 17 2 17 12 17 11 4 2 6 11 9 15 0 9 8 0 140
zapasy st. wolny 14 9 0 22 6 3 0 8 6 9 1 13 0 8 5 16 120
zapasy kobiet 13 4 5 15 2 14 0 0 1 1 1 2 2 6 1 3 70
żeglarstwo 1 7 0 0 2 32 2 0 3 0 33 3 0 17 28 12 140
dyscypliny dodatkowe 102 68 54 48 68 146 81 27 34 36 80 108 23 120 48 57 1100
RAZEM INDYW 487 376 250 206 280 719 405 117 203 170 359 586 98 544 248 262 5310
DŚL KPM LBU LUB ŁDZ MAZ MŁP OPO PDL PKR POM ŚL ŚWI WLP WM ZPM ILOŚC
Limity kadry wojewódzkiej juniorów na 2006 rokw zespołowych grach sportowychw kategorii juniora i juniora młodszego
Limity na 2006 rok DŚL KPM LBU LUB ŁDZ MAZ MŁP OPO PDL PKR POM ŚL ŚWI WLP WM ZPM ILOŚC
baseball 3 6 5 5 5 24
koszykówka K 8 9 7 7 9 10 8 5 6 7 10 10 6 10 8 8 128
koszykówka M 8 9 7 7 8 10 7 5 7 8 10 10 5 10 9 8 128
piłka ręczna K 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 192
piłka ręczna M 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 12 192
piłka siatkowa K 10 10 9 10 10 10 10 9 9 11 11 11 10 10 9 11 160
piłka siatkowa M 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 10 160
siatkówka plażowa K 4 2 2 2 2 12
siatkówka plażowa M 2 2 4 2 2 12
piłka nożna K 7 7 10 8 8 13 6 7 5 5 6 10 6 10 12 120
hokej na trawie K 17 2 14 3 6 18 60
hokej na trawie M 25 8 3 10 24 70
rugby 17 14 35 8 27 5 14 120
hokej na lodzie 8 12 22 16 22 80
RAZEM GRY 84 107 67 83 117 126 97 71 61 65 116 129 61 135 62 77 1458
Limity na 2006 rok DŚL KPM LBU LUB